Wprowadzanie prostych formuł
Formuła to jakby wzór/przepis na wykonanie obliczenia lub manipulacji danymi, tekstem, odwołaniami do komórek. Formułę wprowadzamy do komórki rozpoczynając pisanie od znaku „=”.
Formuła na pole koła dla promienia równego 5 może oczywiście mieć postać =3,14*5^2 (znak „^” to operator potęgowania – więcej o operatorach napiszę kiedyś później), ale powinna raczej wyglądać tak: =3,14*B2^2 (wartość promienia koła jako zmienna, w komórce o adresie B2), lub tak: =pi*promień^2 (używamy tu nadanych samemu nazw komórek lub stałych). Adresy (odwołania do) komórek wpisujemy z klawiatury lub wskazując komórkę/zakres myszką.
Używanie funkcji w formułach
Formuły mogą zawierać funkcje. Mają one zawsze postać NAZWA(parametry). Funkcje wstawiamy do formuły wpisując ich nazwy z klawiatury lub wybierając z zakładki Formuły lub z okienka po wciśnięciu klawiszy Shift-F3.
Parametrem funkcji może być liczba lub odwołanie do komórki lub bloku komórek, adresowanego jako współrzędne komórek przekątnych zakresu, np. „B2:D5”. Formuła może zawierać więcej niż jedną funkcję. Funkcje mogą być także zagnieżdżone (jedna w drugiej). np. =ZAOKR(SUMA(B2:D5);2).
Kopiowanie formuł
Jak już wspomniałem, komórki mogą być kopiowane (np. przez schowek) lub powielane (uchwytem wypełniania). A czy można kopiować/powielać komórki zawierające formuły z adresami (odwołaniami do) innych komórek? Tak! Ale uwaga: Jeśli zawierają odwołania adresowane względnie (bez znaku „$” – o czym kiedyś później), ulegną przeadresowaniu tak, aby zawsze zachowane było to samo odwołanie względne, jak w pierwotnej formule. Więcej o tym innym razem.