Mechanizm OLE w Windows
W systemie Windows możliwa jest wymiana danych i przekazywanie/przyjmowanie obiektów do/z innych aplikacji. Pierwszą powszechnie dostępną implementacją takiego mechanizmu w Windows była dynamiczna wymiana danych (Dynamic Data Exchange – DDE) poprzez komunikację pomiędzy procesami. Jedna aplikacja może aktualizować obiekt w drugiej aplikacji i może to robić szybko, jednak ze względów bezpieczeństwa technologia DDE została współcześnie zastąpiona przez mechanizm OLE.
Technika OLE (Object Linking and Embedding – osadzania i łączenia/dołączania obiektów pochodzących z innych aplikacji) jest użyteczna i często stosowana. Każda aplikacja instalowana przez użytkownika/administratora lub fabrycznie, może się zarejestrować w systemie jako dostawca obiektów. Inne aplikacje mogą w swoich dokumentach osadzać te obiekty, lub łącza do nich. Można także osadzać puste obiekty i wypełnić je treścią później.
Osadzenie obiektu polega na tym, że aplikacja przyjmująca inkorporuje kontener obcy, zwykle cały plik, do własnego dokumentu. Kontener obcy staje się integralną częścią i jest zapisywany w dokumencie, podobnie jak np. obrazy.
Osadzanie nowych (pustych) obiektów
Osadzić pusty obiekt można, np. arkusz Excela w edytorze tekstów Microsoft Word, poleceniem Wstawianie/ Tekst/ Obiekt. Pojawia się okienko wyboru aplikacji „donora”, dostawcy obiektu, jak na poniższej ilustracji.
Na liście widoczne są wszystkie obiekty zarejestrowane przez inne aplikacje (ale także przez Worda, więc techniczne możliwe jest osadzenie dokumentu w dokumencie).
Bezpośrednio po wstawieniu, lub później po dwu-kliku, obiekt jest edytowalny w aplikacji macierzystej – uruchamia się Excel (niejawnie – okno Excela może być ukryte) i wstążka z poleceniami Worda podmieniana jest na wstążkę poleceń Excela. Po kliknięciu na zewnątrz obiektu, wstążka Worda jest przywracana. Obiekt obcy jest więc nie tylko dostarczany do aplikacji przyjmującej, ale może być także edytowany przez aplikację macierzystą, chociaż możemy nie widzieć jej okna.